Ενημερώσεις φίλων


Τακτικές-άτακτες ενημερώσεις των φίλων μου

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

20η ενημέρωση φίλων – The Boss is Back (9 Μαρτίου 2017)

The Boss is Back
 …………………..
Come on honey, love your fears
Ecstasy and pain are peers
In the shape of things to come
The past has not begun
 …………………..
Little girl you hold the key
To my heart, guilty I plea
Follow through on what you’ve thrown
The end is known
 …………………..
Inspiration sets me free
But my mind is on a spree
Trick the shadows with a light
No coin has one side
 …………………..
I am here, you are there
Carry all that you can bear
Step inside without your shoes
A prayer has no use
 …………………..
More of that is less of this
Eternal war, perennial peace
Crack the code of the sublime
I am my own mime
 …………………..
Separate, then clash, then merge
What a game, no one cares
Fire dancing is the scope
Fashion is the trope
…………………..
Now
Now
Now
Now
 …………………..
Close your eyes if you believe
That you die before you live
Open them, the Boss is back
Back
Back
Back

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………………………………………………………………………. 

18η ενημέρωση φίλων – Μήνυμα απ’ τον Σταθμό (3 Μαρτίου 2017)
Αγαπημένες μου κι αγαπημένοι μου,
Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας.
Όντες κι ούσες αυτοί που είστε και έχοντας την δυνατότητα να με συναισθανθείτε άμεσα, γνωρίζω πως ό, τι έχετε να μου πείτε, αν έχετε κάτι να μου πείτε, θα είναι αληθινό κι άμεσο.
Χθες ήταν μια μέρα που ακούμπησα τα όριά μου.
Η αφορμή ήταν κάποιες εξελίξεις και κάποια (επαναλαμβανόμενα) γεγονότα, και προσωπικά αλλά πρωτίστως στην δουλειά, που δεν ήταν ότι με αιφνιδίασαν ακριβώς, γιατί γνώριζα λιγότερο ή περισσότερο περί αυτών και τα είχα ξαναβιώσει, αλλά μ’ έφεραν φάτσα κάρτα με το Χάσμα, χωρίς να παρεμβάλλονται φτιασιδώματα και μικρότερες ή μεγαλύτερες αυταπάτες μεταξύ εμού κι Εκείνου.
Εννοώ το Χάσμα μεταξύ του ποιος είμαι, ποιες είναι οι αξίες κι αρχές μου, ποια είναι η Πραγματική μου Βούληση, από την μία μεριά, και απ’ την άλλη μεριά του πως είναι δομημένη η καθημερινή μου ζωή, κυριότατα σε σχέση με το επάγγελμα με το οποίο, επισήμως, ασχολούμαι.
Μούδιασα κι έφτασα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ο κόσμος συνέχιζε να κινείται σαν τρένο κι εγώ κατέβηκα (εξ ου και ο τίτλος του μέηλ: μήνυμα απ’ τον Σταθμό) και τον παρακολουθούσα, αποπροσανατολισμένος κι αποσυντονισμένος και λες και μονίμως φάλτσαρα.
Εδώ και πόσον καιρό άραγε να φαλτσάρω χωρίς να το έχω καταλάβει;
Εδώ και πόσον καιρό ευθυγραμμίζομαι «λιγουλάκι», «όσο πατάει η γάτα» με την Αληθινή μου Βούληση, με την Πραγματική μου Αποστολή σ’ αυτήν την ζωή και κατά τ’ άλλα συμβιβάζομαι για να μην χάσω την βόλεψη του κελιού μου;
Πόσον καιρό ακόμα θα προσποιούμαι και θα καταπίνω πράγματα που το στομάχι μου δεν μπορεί να χωνέψει;
Για πόσο ακόμα θα αγκομαχάω ασθμαίνοντας κι ενίοτε υποφέροντας προς την κατεύθυνση της γκριζίλας, του συμβιβασμού, της αποχαυνωτικής μετριότητας και των καφκικής εμπνεύσεως φαύλων κύκλων ενώ το Παιδί μέσα μου, η Φωνή ακόμα πιο βαθιά μέσα μου και οι Νεράιδες, από μέσα κι απέξω, με τραβάν απ’ το μανίκι, απ’ τα μαλλιά, από παντού, προς την αντίθετη κατεύθυνση;
Και τι εκρηκτικά περιθώρια υπάρχουν, τί δυνατότητες μπορώ ν’ αγγίξω και τί εμπειρίες να βιώσω έτσι και γεφυρώσω το εν λόγω Χάσμα;
Κατά καιρούς έρχομαι ενώπιος ενωπίον με το Χάσμα, σας το έχω πει ή αν δεν σας το έχω πει θα το έχετε καταλάβει.
Και κάθε φορά το σοκ είναι πιο έντονο, η γροθιά στο στομάχι πιο δυνατή, η κραυγή απελπισίας πιο στεντόρεια.
Αλλά και η, κάποτε αδιόρατη, τώρα ξεκάθαρη, κόκκινη γραμμή πλησιάζει όλο και πιο κοντά.
Ο δικός μου προσωπικός Ρουβίκωνας, αυτός που η διάβασή του, σαν ουσιαστική τελετή διάβασης και μύησης, σαν σπάσιμο παρθενικού υμένα, σαν το πιο αυθεντικό Πάσχα, θα με απελευθερώσει επιτέλους και θα με οδηγήσει στην Άλλη Πλευρά.
Εκεί που θα σας περιμένω για να στήσουμε μαζί το πιο μεγάλο, το πιο τρελό, το πιο ανίερα σαγηνευτικό πάρτυ που έγινε ποτέ…!
Όμως το ότι εγώ βρίσκομαι τώρα στον Σταθμό δεν σημαίνει ούτε πως ο χρόνος έχει παγώσει για εμένα ούτε καν ότι έχω εξασφαλίσει εισιτήριο για το τρένο που κινείται στην Άλλη γραμμή…
Οπότε, στέλνοντάς σας όλη μου την αγάπη κι έχοντας την σαν καύσιμο και σαν αλεξίπτωτο, συσπειρώνομαι για το Άλμα ξεχειλίζοντας από ενέργεια και γεμάτος από την μία και μοναδική προσδοκία που μου επιτρέπεται και μου επιτρέπω να έχω:
Την Προσδοκία για Ζωή.
Αλ. Αθ. Εξ.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

17η ενημέρωση φίλων – Μια λέξη στην καρδιά του χειμώνα (16 Νοεμβρίου 2016)

Γεια χαρά σε όλες και όλους,
Επειδή ο ποιητής μέσα μου τα λέει μάλλον πολύ καλύτερα απ’ όσο ποτέ θα καταφέρω να τα πω εγώ, μου ζήτησε να σας αποστείλω το ποίημα που επισυνάπτω στο τέλος ετούτου εδώ του ηλεκτρονικού γράμματος.
Είναι το 130ο της ποιητικής μου συλλογής Σύνθεσης.
Μέσα στην καρδιά του φθινοπώρου αυτού, που επέλεξε ο Λέοναρντ Κοέν για ν’ αποχωρήσει, εμείς είμαστε ακόμα εδώ.
Ας αφουγκραστούμε εκεί που το έξω μας συναντά το μέσα μας (δηλαδή, εκεί που βρισκόμαστε τώρα) κι ας πορευτούμε αναλόγως ή και όχι.
Πάντως, θα έλεγα, ας πορευτούμε.
Τα ξαναλέμε σύντομα,
Αλ. Αθ. Εξ.
………………………………………………….
130. Λέξη 
Τα παιδιά δεν φοβούνται
Που δεν ξέρεις την Λέξη
Δεν την ξέρει κανείς
Ίσως είναι η ώρα
Που οι σιωπές μεγαλώνουν
Κι οι χαρές δεν τελειώνουν
Ίσως είναι τα βάθη
Τα μυστήρια πάθη
Μιας ψυχής φλογισμένης
Ίσως είναι η τρέλλα
Που γλυκά λέει: “φίλε, έλα”
Στον γκρεμό πριν σε ρίξει
Ίσως είναι η γυναίκα
Των ονείρων η κλέφτρα
Της ζωής το πηγάδι
Ίσως είναι ο άντρας
Που τα στήθη σ’ αγώνα προτάσσει
Νιώθοντάς το εξ αρχής πως θα χάσει
Ίσως είναι η γλώσσα
Των θεών το παιχνίδι
Του παραδείσου το φίδι
Ίσως είναι το φως
Μαγεμένος αυλός
Στο κενό που τον κόσμο ανοίγει
Ίσως είμαι εγώ
Φύλακας των συνόρων
Διώκτης των σταυροφόρων
Ίσως είσαι εσύ
Ο μισός μια πνοή, μια συνήθεια
Η μισή μια οργή, που καλεί σε βοήθεια
Τα παιδιά δεν τα νοιάζει
Που δεν ξέρουν την Λέξη
Είναι αυτό που δεν είναι
…………………………………………………………………………………………………………………………………………….